‘Verbinding, vertrouwen
en veiligheid; dát is
waar groei begint.’
over dian
Hey, wat leuk dat je hier bent!
Mijn naam is Dian, een ‘Limburgs megje’ woonachtig in Brabant. Ik ben geboren als helft van een tweeling, tien minuten eerder dan mijn zus – dus officieel de oudste dochter ;). Een paar jaar later kwam ons jongste zusje en was ons gezin compleet. Samen groeiden we op in een warm en liefdevol gezin, waar we zowel fijne momenten als uitdagingen samen hebben meegemaakt.
Jaren later realiseerde ik me hoe ervaringen uit je jeugd van invloed zijn op hoe je in het leven staat en hoe je relaties vormgeeft. Ook binnen ons ‘gewone’ gezin zijn onbewuste patronen ontstaan die ik meenam in mijn leven. Graag neem ik je mee in mijn persoonlijke reis en deel ik meer over de weg die me heeft gebracht tot waar ik nu sta. ···
Van jongs af aan voelde ik snel aan wat anderen nodig hadden en paste me moeiteloos daarop aan. Zonder dat iemand het van me vroeg, voelde ik veel verantwoordelijkheid om de sfeer goed te houden, anderen te ontlasten en voor alles en iedereen te zorgen.
Lange tijd zag ik het zorgen als iets positiefs en gaf dit mij een goed gevoel. Het leverde waardering, vertrouwen en controle op. Maar ondertussen liep ik ook regelmatig vast en gunde ik mezelf weinig rust: ik kon goed voor anderen zorgen, maar echt goed voor mezelf zorgen was een ander verhaal. Ik leefde en werkte vanuit mijn hoofd: veel doen, weinig voelen. Ik ging altijd door, zoals ik dacht dat het hoorde, ook al liep ik daarin mezelf en mijn eigen verlangens en behoeften voorbij.
Dian Linders Casa Tuya
Nadat ik zelf moeder mocht worden, veranderde alles. Het moederschap voelde groots en de verantwoordelijkheid voor mijn eigen kind overweldigend. Het bracht me dichter bij mijn gevoel, dat vaak tegenstrijdig was aan mijn verwachtingen en de manier waarop ik gewend was te leven.
Aan de ene kant wilde ik er volledig zijn: liefdevol, geduldig, afgestemd.
Aan de andere kant merkte ik hoe sterk de drang was om controle te houden.
De innerlijke tweestrijd tussen zijn en doen, voelen en presteren, loslaten en controleren zorgde voor veel onrust in mij. Het moederschap hield mij een levensgrote spiegel voor en ik kon en wilde niet langer wegkijken. Oude patronen kwamen boven: gedachten en gewoontes die ik jarenlang had weggestopt of voor lief nam lieten zich niet meer negeren. Wat me vroeger een gevoel van veiligheid gaf, begon te wankelen en nodigde mij uit om te doen wat ik tot dan toe had vermeden:
stil staan.
voelen.
vertragen.
Eerlijk kijken naar wat mij gevormd heeft. Wat ik daarvan wil doorgeven en wat juist niet. Loslaten wat ‘hoort’ en kiezen voor wat klopt voor mij, voor mijn kind en voor ons als gezin.
Dit alles bracht en brengt mij een nieuwe manier van omgaan met mezelf en mijn gezin, met meer aandacht, vertrouwen en plezier. En dat gun ik iedereen!
Het ouderschap blijft een continu proces van jezelf beter leren kennen, terwijl je voor je kind zorgt.
Mijn persoonlijke reis, gecombineerd met de kennis en ervaring die ik in mijn professionele loopbaan heb opgedaan, vormt de basis van mijn werk. Het moederschap laat mij ervaren wat écht belangrijk is als ouder en dat gaat over heel andere dingen dan opvoedtrucjes als belonen en straffen.
Met mijn jarenlange ervaring als pedagoog heb ik een stevige basis opgebouwd om vanuit mijn hart gezinnen te begeleiden naar meer verbinding, vertrouwen en balans binnen het gezin. Dit doe ik door mee te lopen, te spiegelen en ruimte te maken voor wie jij bent, in het ouderschap én daarbuiten.
De afgelopen jaren heb ik me verdiept in thema’s als hechting, verbindend ouderschap en systemisch werk waarmee voor mij de puzzelstukjes op hun plek vielen: deze kennis en inzichten gun ik álle ouders om (meer) ontspannen in het ouderschap te kunnen staan en een goede basis te leggen voor en in relatie tot hun kind(eren).